www.raghsmarg.blogfa.com

تقدیم به کسانی که به عشق خود نرسیدند

دیگه نمیتونم تحل کنم ... *

این روزگا ر به ما که وفا نکرد ایشالا واسه شما خوب باشه ...!

دوس داشتم یه شعر اینجا بزارم . اما هر کاری میکنم شعری که به روحیه الانم بخوره پیدا نمی کنم...!

فقط دعا کنین که هر چه زودتر برم.........!

چیه دلم گرفتی واسه چی داری گریه میکنی؟

چیه دلم شکستی واسه کی داری گریه میکنی؟

چیه دلم گرفتی چی دیدی داری گریه میکنی؟

میگی گذاشته رفته اونی که مث نفس تو بود

میگی دلتو شکسته اونی که همه کس تو بود

میگی دیدی نموندش پای همه حرفایی که زده بود

دل من میدونم داری دیوونه میشی اما باز بی خیالش

دل من میدونم داری ویرونه میشی اما باز بی خیالش

دیگه هیچ چیز و کسی برام مطرح میست ...

دیگه بودن و نبودنت برام مهم نیست ...

دیگه می خوام خیال این دلم رو راحت کنم ... 

اینو میگم  تا بدونی ...

نامرد تر از خودت ..

خودتی....

برای همیشه خدا...

کاشکی وقتی عاشق شدی دلت و پیش کشش کنی بعدش اون و بشکندش نتونی نفرینش کنی...

کاشکی ۲باره جون بدی در قلبه من با نفسی کاشکی(شاید) به اخر برسه لحظه های بی کسی...

کاشکی درست زمانیکه فکر میکنی اون ماله توست ببینی با کسه دیگست خیاله اون نصیبه توست

کاشکی که با وفا بشی با من مثله گدشته ها دلم از عشقه تو می گفت به جای این گلایه ها...

یه اگهی ترحیم

یه دست گل روی در همیشه بسته

یه قاب عکس رو دیوار

ساعت همیشه خوابیده

گلدون و پنچره ام هی شگسته

یه مرد بی هویت

یه نامه وصیت

یه حلقه توی دست مرد خسته

رفتی و جات خالی شد تو خونم

آتیشات آتیش گشیدی به جونم

می دونم که حرف های قشنگت چیزی نیست جز اشکی رو گونه ام

داغ خوبیت تو سینه ام ... یا د تو چقدر دل نشینه

خدایا کاری کن از بهشت بتونه اشکامو ببینه..

یه عشق نیمه کاره

اشکای باز دوباره

یه قبر بی ستاره میون شب

آه ...آه ... آه ....

یه سینه پر از خرده سنگ

یه آدم غریبه

سرده ... ولی می سوزه باز توی تب

جای لبهاش رو لبهاش

بخت و نشست سر جاش

زد زیر گریه با یک بوسه از لب

رفتی و دیگه کسی ندیده زندگی

دنیا همه اش فریبه

شکایت از نامه های غربت

می دونم این روزا هم غریبه

یادته واست جون می سپردم

الکی تو آغوشت می مردم

ولی تو فقط یه دفعه مردی

که بگی ...

سلام به تو که بازم تنها ترین و بهترین یار منی
به تو که تمام لحظات آخر زندگیم را با تو سر می کنم

همیشه یه کسایی بودن که بهم می گقتن چرا که تو عشق ندری ؟ همیشهبودن کسایی که بهم بگن عشق یعنی زندگی... می گفتن اگه عاشق نباشی یعنی زندگی نکردن ... ولی بهم نگفتن اگه اسیر یکی بشی دلت می سوزه .. بهم نگفتن اگه با چشاش نگات کنه انگار تموم جونتو با اتیش می شگن ... بهم نگفتن اگه تموم روز ببینیش بازم دلتنگش می شی ... بهم نگفتن ممکنه یه روز بذاره بره ... بهم نگفتن ... نگفتن که تو پشت سرش اشک می ریزیولی اون بی اعتنا میره .. نگفتن تو دیوونش می شی ولی اون بی خیالت می شه... 

دیشب خیلی حالم گرفته بود ، داشتم دق می کردم ، تنهای ، غم و غصه داشتند دیونه ام می گردند . تا خود صبح بیدار بودم . همه اش اهنگ گوش می دادم . اشک امون رو بریده بود هی می خواستم جلو خودمو بگیرم ولی نمی تونستم .آخه هر دفعه که اشکم در میاد به خودم می گم « گریه نکن » همیشه اینو می گم تا اشکم بند بیاد ، ولی دیشب هر کاری می کردم نمی تونستم  . دیشب فقط دلم می خواست گریه کنم

دوست داشتم تو بیابون بودم تا جایی که می تونستم فریاد بزنم تا بلکه بغضمو خالی کنم و از ته دلم خدا رو صدا  بزنم و لی حیف که نمی تونستم دردمو فریاد بزنم ...نمی دونم تا حالا برات پیش اومده که به هیچ کجا راه نداشته باشی ؟ شده که آروم وقرار نداشته باشی ؟ شده که مثل دیونه ها وسط گریه بزنی زیر خنده ؟ شده که کسی باعث بدبختیت شده از ته دل دوسش داشته باشی ؟ شده که به اسم یه نفر ساعتها خیره بشی و قتی که به خودت بیای که توی این مدت داشتی گریه می کردی ؟...

نمی دونم  این ها نشونه ی دیونگیه یا دوست داشتن کسی ...

خلاصه علت هم همون چیزای قدیمی و کهنه و همیشگی بود . درد تنهایی و یاد گذشته و فکر کردن به روزگار و خودم ...

نمی دونم ، شاید الان که داری این نامه رو می خونی ، خنده ات بگیره و بگی این دیگه گیه ، یا بگی چه آدمیه... ولی اینو می دونم که کمترکسی حرفامو می فهمه  و منو درک می کنه ...

عیبی نداره ...  اینم بگذره ....

نقطه سر خط....

.راستش دلم برات تنگ شده بود نمی دونم چرا ؟ و لی حس می کنم با حرفام باعث شدم که خیلی احساس غریبی کنی ... کاش الان کنارم بودی .... باور کن بهت نیازم دارم دلم می خواد سرمو رو شونه هات بذارم و همون بغض سنگینی رو خالی کنم ... دلم می خواد فریاد بزنم و صدات کنم و بگم به خدا شرمنده ام  نمی دونم شاید تو هم همین حس رو نسبت به من داری شاید هم ....

کاش برای گفتن حرف های دل این قدر وقت بود که هیچی تو دلم نمونه .....

دیشب با اون حالم رفتم سراغ دفتر سیاهم تنها همدم شب های زندگیم ... داشتم ورق می  زدم که یه جمله ی قشنگی بر خوردم که « اونی که دوسش داری دوستت نداره و اونی که دوستت داره دوسش نداری واونی که دوسش داری و دوست داره باید ازش دل بکنی » حالا حکایت من حکایت کسی که حس می کنم با تمام وجودم دوسش دارم و با تمام وجودم دوسش دارم اما نمی دونم چرا بازم حس می کنم که دوسم نداره و باید ازش دل بکنم .... واین جوریه که بغض غریب تموم وجودمو می گیره و دلم می خواد که بی اختیار اسمتو صدا بزنم ...

دلم می خواد حرف های که تو قلبم مونده و روزگاریه که دارم با هاش زندگی می کنم بهت بگم اما همیشه برای گفتن حرف های مهم وقت کم می یارم ... می دونی که چقدر برام با ارزشی  همون قدر که می خوام هر وقت دلت گرفت و گریه به سراغت اومد صدام بزنی قول نمی دم که بخندونمت و لی سعی میکنم با هات گریه کنم پس بدون که خیلی برام مهمی و دوستت دارم تو غصه هات با هات همدری کنم ....

امشب دلم می خوام همه چیز رو بنویسم می خوام همه چیز رو بدونی نمی خوام فر صت رو از دست بدم ، نمی خوام وقتی از اینجا می رم ناگفته ای بماند ، فقط... فقط برای یه لحظه رو حرفام فکر کن ... دلم نوشت امون بده ... اگر چه زشت امون بده .... بزار بیام جهنمم می شه بهشت امون بده ... این لحظه هم دووم بیار ... گناه نمی شه فرصتی به من بدی بزرگوار ....

می دونم صدامو نمی شنوی وشاید هم  نوشته هامو نمی خونی. اما بدون خیلی خیلی تنهام تنهاتر از همیشه ....  چی می شد یه بار دیگه ببینمت فقط یه بار ... فقط چند لحظه ، حتی کوتاه ... می خوام واست بگم چقدر پشیمونم ... می خوام برات بگم که چه دلتنگم....

شاید اونجوری که باید قدر تو رو ندونستم ..... حرف های بود توی قلبم من نگفتم نتونستم 

 نقطه سر خط ....

در هجوم باد خاطرات تو ، در خود می شگنم بی تو .... با پر سیاه خود با مرکب خونین رنگ دلم ... توی دفتر سیاه روزگارم می نویسم برایت که ... 

دوست دارم برای همیشه ...

توی دفتر سیاه شب با جوهر اشکم برات می نویسم  « انتظار » می نویسم انتظار قصه ای همیشه تلخ ، قصه ای که کودک دلم با صدای لا لالی نرم او بخواب می روم ... به خواب می رم تا در رویا هایم ، در خواب ، تو را ببینم که کنارمی و بخوابت بروم تا نفس های تو را  از فرسنگ های دور بر روی تن رنجورم حس کنم ....

نمی دانم آیا باز هم مرا پذیرا باشی ... نمی دانم آیا باز باد همراه خود عطر نفس هایت را  به همراه می آورد ؟ نمی دانم ....

نمی دانی که بر من و دلم چه می گذرد ... نمی دانی ... نمی دانی که زندگیم را با یک نفس تو مبادله می کنم ... بهشت را با یک نفس تو معامله می کنم ... روزگارم بی تو و عطر نفسهایت هیچ است هیچ...

بگذار انگشانت را در میان انگشتانم تا که دوریت را بیشتر از این حس نکنم بگذار که ترس رفتنت را از

و جودم  بیرون کنم ...

نقطه سر خط....

دیگه آرزوی ندارم باغ زندگیم بعد سفر کردنت خشک شده درخت آرزو هایم هیزم تنور شده ماه زیبا هم مدتهاست که پشت ابر ها به سوگ نشسته

و خدا هم فریاد رس نا له هایم نیست ... دیگر دنیا برایم گل پژمرده و غمگینست و روزگارم بهتر از خود من نیست .... 

من یادگار هستم وغصه دار ودلتنگ همه ی روزای خوب و کوتاه رفته.

من یادگار هستم و دلتنگ نگاهی که بخواند نگاه عاشقیم و دلتنگ دلی که دل به دلم بسپارد

یادگار هستم وازدنیای سرد و سیاهم فقط یه کوله بار خاطره دارم از رنگ

چشمانش واز عطر نفسهایش،چند تا لبخند دروغین دارم  درون کوله پشتی ام

هزار قطره اشک ندیده  و چندونه امید وآرزو که هیچکدوم به گوش خدا هم نرسید

یادگار هستم و برکولم یک کوله پشتی دارم که ثانیه های انتظار

ولحظات باتو بودن... بی تو بودن... اشکهای تو که با دنیایی عوض نمیکنم درونش ست...

یک کوله ارم که درش بسته است و به آن قفلی از جدایی زده اند

تا محکوم باشم به سیاهی و محروم باشم حتی از محتویات انچه که بر کول خود حمل می کنم

می گویند صب کن .. می گویند طالقت بیاور... اما تا کی توان این را دارم ... نمی دانم ...

تقدیر بود ؟ تقدیر؟ چرا جدایها را به پای تقدیر و سر نوشت می گذاریم .. تقدیر که خود چنین

وبازدرکوله پشتیم نا مه ای دارم از تک آرزوی زندگیم ،وگل برگی ازگل لاله ام دارم و اینها تنها سرمایه های باقیمانده من ازاین دنیاست.میدانم،خوب میدانم به زودی اینها راهم ازمن خواهند گرفت.ولی این بار جان من نیز همراهشان خواهد رفت...دلم برای گل سرخ زندگیم

تنگ شده برای ستاره ی زندگیم  دلتنگم برای تو گل لاله عزیز... دل تنگ و بیقرارم.بیقرارحضورگرمت .میدانم که دیگر بودنت

محاله ست می دانم رفتن را بازگشتی نیست هر گز ... می دانم که آرزو هایم به گل نشسته

ولی ایکاش وقت رفتن دل مرا نیز با خود می بردی ... بیچاره دلم که در فراغتان  به خون نشسته ...

.

۵۰۰تن از آنان ۴۰۰ واژه را به ۳۰۰ زبان ۲۰۰ جور توجیه کردند.

۱۰۰بار تو را در ۹۰ واژه به ۸۰ گونه در ۷۰ روز برای خودم ساختم .

۶۰تای انها را در ۵۰ روز اموختم و پس از ۴۰رو زبا ۳۰ روش از تو ۲۰ پرسش کردم .

تو را ۱۰ بار به ۹ پرسش و ۸ پاسخ به ۷ گونه در ۶ برگه در ۵ روز برای ۴ بار به ۳ مهمانی فرا خواندم .

و در انجا ۲ ساعت خواهش کردم که تنها یک بار بگی :

دوستت دارم !

ولی ... ولی ... بی خیال هیچی ...

برو با رفتنت هیچ نمی شود؛

گیرم پس از دریغ دستانت، دستانم یخ بزنند،

گیرم اغوشم از التماس گرمای اغوشت پر شود.

گیرم با رفتنت دلم بیش از پیش بگیرد؛ روزگارم سیاه شود،

دیوانگی ام بیداد کند.

گیرم دیگر دلی در سینه نتپد،  نبضی در رگ ها  نزند  چشمی

چشم به راه بماند.

گیرم با رفتنت  زندگیم تمام  شود، ولی تو برو ، با  رفتنت

هیچ نمی شود!

هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم

چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره .

  قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره .

قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم .

 هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم

چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره .

 اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت

 چون زندگيش رو ازش ميگيريم .مثل تو که من رو رها کردی به امیده اینکه یه روز بی خیال تو بشم و در نهایت تو من رو از سر خودت باز کنی

الان که دوباره بهت زنگ زدم تو باز هم با صدای سردت و کم محلی کردن که داره کم کم برام عادت میشه استقبال کردی ،و من همچنان با درد خود میسازم ،چرا که این سرنوشتیه که خودم برای خودم رقم زدم.اما خیالم راحت من برای تو کسی بودم که تو الان روت نمیشه مستقیم منو از خودت طرد کنی

من تو را آسان به دست نیاوردم اما دارم آسان از دست می دم  

 اکنون تو رفتی و من را از یاد بردی و من هم چنان در سکوتم ...

آرزوه هایم هیزم

  تنور شده ُ ماه زیبا هم مدتهاست که پشت ابرها به سوگ نشسته 

 و خداهم فریاد رس نا له هایم نیست ....

دیگر دنیا برایم گل پژمرده و غمگینست و

روزگارم بهتر ازخود من  نيست....

من یادگار هستم وغصه دار ودلتنگ همه ی روزای خوب و کوتاه

رفته.من یادگار هستم و دلتنگ نگاهی که بخواند نگاه عاشقیم و دلتنگ دلی که دل به دلم بسپارد

یادگار هستم وازدنیای سرد و سیاهم فقط یه کوله بار خاطره دارم از رنگ

چشمانش واز عطر نفسهایش،چند تا لبخند دروغین دارم  درون کوله پشتی ام

هزار قطره اشک ندیده  و چندونه امید وآرزو که هیچکدوم به گوش خدا هم نرسید

یادگار هستم و برکولم یک کوله پشتی دارم که ثانیه های انتظار

ولحظات باتو بودن... بی تو بودن... اشکهای تو که با دنیایی عوض

نمیکنم درونش ست...

یک کوله دارم که درش بسته است وبه آن قفلی از جدایی زده اند

اما محکوم باشم به سیاهی و محروم باشم حتی از محتویات آنچه که بر کول خود حمل می کنم

میگویند صبر کن...میگویند طاقت بیاور...اما تا کی  توان این را دارم ... نمی دانم...

تقدیر بود...!!!!

تقدیر؟ چرا جدایها را به پای تقدیر و سر نوشت میگذاریم ..تقدیرکه خود چنین

نمیگوید این ما هستیم که میگویم و مینویسيم وعمل میکنیم هرچه

که میخواهیم ... به خود کرده آسانیم ....بیچاره دیوار کوتاه تقدیر و سر نوشت...

وبازدرکوله پشتیم نا مه ای دارم از تک آرزوی زندگیم ،و

گل برگی ازگل لاله ام دارم و اینها تنها سرمایه های باقیمانده من

ازاین دنیاست.میدانم،خوب میدانم به زودی اینها راهم ازمن خواهند

گرفت.ولی این بار جان من نیز همراهشان خواهد رفت...دلم برای گل سرخ زندگیم

 تنگ شده برای ستاره ی زندگیم  دلتنگم برای تو گل لاله عزیز...

دل تنگ و بیقرارم.بیقرارحضورگرمت .میدانم که دیگر بودنت

محاله ست میدانم رفتن را بازگشتی نیست هرگز...  می دانم که آرزو هام به گل نشسته ...

 ولی ایکاش وقت رفتن دل مرا نیز با خود میبردی  ... بیچاره دلم که در فراغتان ...خون

شده...

می خوام بگم خیلی  خیلی خیلی ...

دووووووووووووووووووووووست دارم ...

موندنش مرگ دوبارست

آسمون سينه ي ما خيلي وقته بي ستارست

هميني که باقي مونده

واسه دل خوشيت تو بشکن

تيکه تيکه هامو بردن

آخرينشم تو بکن

نمي خوام بگذره عمري

خسته شي واسه فريبم

يقه ات رو نمي گيره هيچ کس

آخه من اينجا غريبم

بزن و برو عزيزم

مثل هر کس که زد و برد

طفلي اين دل که هميشه

به گناه ديگرون مرد........

ذره ذره مغزم درد می کنه ... دردش از ظلم هم بیشتره ... رگ های شقیقه هام که همه شون زدن بیرون ...

به کی باید گفت ؟ شکایت از آدم ها رو باید به کی گفت ؟  کدوم دادگاه ...

آهای آقای قاضی من از این حیوان های آدم شگایت دارم از همه شون ...

مخصوصا از اون های که با وقاهت تمام توی چشای آدم زل می زنن و دروغ می گن ... از اون های که خرده شیشه های وجودشون پا هامو تیکه کرده از اون های که استفاده کردنو بلدن ...

تازه که این ها خوبن ... بعضی ها فقط کردنشو بلدن...

آره امشب از اون شبای که بد جوری دلم خونه ...

چقدر از لبخن های دروغین بدم میاد ... چقدر متنفرم از بوسیدن و دست دادن کسی که حالم ازش اهم می خوره....

امروز باورم شده که تو تنها یک دوست داشتنی نبودی بلکه برایم موهبتی اللهی بودی که خدواند تو را برایم فرستاده که مرا به تو زندگانی باز کردانی و عشق و دوست داشتن را که با من بیگانه بود را بار دیگر برایم معنا کنی

کاش هر گز شک و دو دلی در درونت رخنه نمی کرد و مرا در تنهایی خودم رها می کردی ..

کاش باور می گردی باور می گردی که ما می توانیم برای هم آرامش را به ارمغان بیاوریم